Psycholog i Logopeda dyżury

Szanowni Rodzice!
Jeśli jesteście Państwo zaniepokojeni sprawą związaną z pobytem swojego dziecka w przedszkolu, najpierw skontaktujcie się w tej sprawie z Nauczycielem prowadzącym.
Jeśli rozmowa nie przyniesie oczekiwanego rezultatu, sprawę proszę skierować do Dyrektora lub Wicedyrektora przedszkola.

Przedszkole współpracuje z Filią Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 4, os. Złotego Wieku 36 w Krakowie,
tel. 12 647-11-78

tel. 12 647-11-78
email:filiappp4@wp.pl

Psycholog: mgr Barbara Prajsner pełni dyżur w przedszkolu:
- w czwartą środę miesiąca w godz. od 8.00-11:00
- w czwarty piątek miesiąca w godz. od 10:00 -11:00


Logopeda: mgr Marii Waśko pełni dyżur w przedszkolu:
-w drugą środę miesiąca w godz. 8:30 – 10:30


Realizacja opieki psychologiczno-pedagogicznej w przedszkolu

Pomagam dziecku - czyli o realizacji opieki psychologiczno-pedagogicznej w przedszkolu



Wanda Papugowa- psycholog, dyrektor Samorządowego Ośrodka Psychologiczno-Pedagogicznego



1. Zasady realizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w Krakowie

Zasady realizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej dzieciom w wieku przedszkolnym i młodszym, przez poradnie rejonowe oraz Samorządowy Ośrodek Psychologiczno-Pedagogiczny są następujące:

Samorządowy Ośrodek jako poradnia specjalistyczna służy wszystkim dzieciom z Miasta

i Gminy Kraków, w wieku od urodzenia do momentu rozpoczęcia edukacji szkolnej. Każdy, kto indywidualnie zgłosi się do Ośrodka będzie objęty pomocą. Do Ośrodka mogą być również kierowane dzieci z każdej poradni rejonowej, lub innej poradni specjalistycznej. Specjalizacja Ośrodka odnosi się do udzielania pomocy dzieciom z dysfunkcjami rozwojowymi. Aktualne kierunki terapii specjalistycznej to; terapia neurologopedyczna małego dziecka, terapia dzieci z afazją, terapia dzieci moczących się, terapia dzieci

z zachowaniem agresywnym, dzieci z lękiem społecznym oraz ofiar przemocy i dzieci

z rodzin w kryzysie rozwodowym.

Ośrodek realizuje także autorski Program Wsparcia Wychowawczej Funkcji Rodziny.

Zasady współpracy między Ośrodkiem i poradniami rejonowymi – w zakresie opieki psychologiczno-pedagogicznej nad przedszkolami są następujące :

1. Każda poradnia rejonowa sprawuje podstawową opiekę psychologiczno-pedagogiczną nad przedszkolami w swoim rejonie. Ośrodek uzupełnia to zadanie tylko w stosunku do tych przedszkoli w których nie będzie możliwa opieka przedstawiciela działu przedszkolnego poradni rejonowej i które zdecydują się skorzystać z naszej oferty.

2. Sprawowanie opieki podstawowej nad przedszkolem sprowadza się do wymiaru godzin adekwatnego do liczby dzieci w danym przedszkolu. Ta zasada odnosi się do wszystkich poradni rejonowych i Samorządowego Ośrodka Psychologiczno-Pedagogicznego.

3. Specyfika pracy w terenie realizowana przez Samorządowy Ośrodek Psychologiczno-Pedagogiczny zostaje zachowana w postaci zasady „podążania za dzieckiem"- co oznacza uzupełnienie diagnozy przez obserwację dziecka w przedszkolu, diagnozę logopedyczną przesiewową, oraz terapię specjalistyczną w tych przedszkolach w których są odpowiednie warunki.

4. Samorządowy Ośrodek Psychologiczno-Pedagogiczny oferuje nauczycielom wszystkich przedszkoli udział w warsztatach tematycznych, a rodzicom w ramach programu Wsparcia Wychowawczej Funkcji Rodziny – cykl wykładów, których realizacja może odbywać się na terenie przedszkoli.

5. Indywidualna opieka psychologiczno-pedagogiczna łączy się z zasadami: poszanowania praw klienta do wyboru placówki i realizacją opieki tylko przez jednego specjalistę. Każdy z rodziców może dokonać wyboru miejsca i osoby do realizacji opieki psychologiczno-pedagogicznej, ale powinna to być tylko jedna osoba i jedna placówka. W tej kwestii liczymy na jednoznaczne stanowisko dyrektorów i nauczycieli przedszkoli.

6. Działy przedszkolne poradni rejonowych oraz Samorządowy Ośrodek Psychologiczno-Pedagogiczny współpracują w zakresie standardów udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

2. Współpraca terapeutów, nauczycieli i rodziców w zakresie udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej dzieciom



2. Współpraca terapeutów, nauczycieli, rodziców – w zakresie udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej dzieciom.

Udzielanie pomocy psychologiczno-pedagogicznej uregulowane na gruncie oświatowym odpowiednimi rozporządzeniami powinno być analizowane w szerokim kontekście odnoszącym się do relacji osób zaangażowanych w ten proces.

Poradnictwo psychologiczno-pedagogiczne służy uczniom i ich rodzicom bezpośrednio w każdym przypadku zgłoszenia potrzeby pomocy. Zagadnienie to szczegółowo określa rozporządzenie MEN z 17 listopada 2010 roku w sprawie zasad i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach szkołach i placówkach, oraz rozporządzenie MEN z 17 listopada 2010, w sprawie szczegółowych zasad działania publicznych poradni psychologiczno-pedagogicznych w tym poradni specjalistycznych.

Diagnoza potrzeb i możliwości psychofizycznych dziecka jest uzasadniona wstępnym rozpoznaniem dostrzeganych nieprawidłowości rozwojowych. Każda diagnoza ma charakter kontaktu osobowego, dobrowolnego, ale zarazem celowego. Nauczyciel ma prawo i obowiązek do takiego postępowania diagnostycznego, które prowadzi do poznania efektów jego oddziaływań edukacyjnych, czy poznania zainteresowań dziecka. Posługuje się przy tym narzędziami pedagogicznymi. Dziecko jest wówczas podmiotem, który współpracuje z nauczycielem i nie jest biernym odbiorcą, lecz współtworzy efekt. Kompetencje nauczyciela są także jasno określone. Nie jest usługodawcą, zaspokajającym potrzeby, ale pozostaje w roli wiodącej, pobudzającej. Ma przywilej tego, kto prowadzi. Taki stan jest wysoce motywujący a zarazem nastawiony na indywidualizację procesu edukacyjnego i wzajemne poszanowanie.

Postępowanie diagnozujące nauczyciela opiera się głównie na rozpoznaniu pedagogicznym: za pomocą obserwacji funkcjonowania ucznia i analizy jego osiągnięć. Uzupełnieniem tego rozpoznania jest diagnoza zawarta w opiniach i orzeczeniach psychologicznych. Istotnym czynnikiem uzasadniającym diagnozowanie jest możliwość podjęcia działań naprawczych, terapeutycznych, wspierających, lub skierowanie do specjalistów.

Diagnoza to rozpoznanie jakiegoś stanu rzeczy i jego tendencji rozwojowych na podstawie objawów, w oparciu o znajomość ogólnych prawidłowości.

Z metodologicznego punktu widzenia postępowanie diagnostyczne jest formą badania naukowego stosowanego do rozwiązywania praktycznych problemów klinicznych.

Istotą każdego badania jest

postawienie problemu,
wysunięcie hipotezy,
weryfikacja hipotezy przy zastosowaniu odpowiednich metod badawczych
Po wstępnym rozpoznaniu przez nauczyciela następuje postawienie hipotezy, uzasadniającej dalsze postępowanie specjalistyczne. W uzasadnionych przypadkach dalsze postępowanie to diagnoza psychologiczna, neurologiczna, psychiatryczna i terapia specjalistyczna.

W każdym przypadku diagnoza psychologiczna jest dobrowolna i powinna być uzasadniona. Funkcjonowanie dziecka nie wymaga bowiem ingerencji specjalistycznej jeżeli nie nastąpią istotne zaburzenia. Uwarunkowania do oddziaływań związanych z diagnozą i pomocą muszą więc mieć uzasadnienie i odbywać się po uzyskaniu zgody rodziców dziecka, objętego działaniem.

Efekty postępowania diagnostycznego w postaci sformułowania specjalistycznych oddziaływań edukacyjnych są przekazywane do realizacji przez nauczycieli jako jednoznaczne zalecenia określające rodzaj zachowań wspierających, a także są oferowane w kontakcie indywidualnym przez specjalistów.

Zagadnienie realizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej można rozpatrywać wielopłaszczyznowo. Jest to szeroka oferta poradnictwa rejonowego, specjalistycznego, różnorodnych ośrodków niepublicznych, gabinetów prywatnych, kierowana do indywidualnego pacjenta. Jest to również, szczególnie w przypadku pomocy udzielanej dziecku współpraca terapeutów z jego rodzicami i nauczycielami.

W tym aspekcie szczególnie istotne jest podejście terapeutów i nauczycieli do rodziców, których dziecko ma być, lub jest objęte pomocą.

W każdym przypadku należy respektować zasadę dobrowolności

i odpowiedzialności rodziców. Uczestnictwo dziecka w terapii jest często postrzegane jako piętno, czy powód od wstydu. Nadal dla wielu rodziców, którzy wiedzą, że dziecko rozwija się nieharmonijnie, skierowanie do psychologa jest postrzegane jako wyeksponowanie ich nieudolności, czy błędów wychowawczych. W obawie przed oceną środowiska wolą ukryć problem niż zwrócić się o pomoc. Bardzo istotna jest tu rola nauczycielek przedszkoli, które są najbliżej dziecka i często jako pierwsze dostrzegają niepokojące objawy. W takich sytuacjach lepszą jest postawa ostrożności, delikatności i powściągliwości niż powierzchownej szybkiej oceny. Jest to bowiem początek procesu diagnostycznego, czyli dostrzeżenie problemu. Brak profesjonalizmu w rozpoznawaniu jednostki chorobowej, czy dysfunkcji rozwojowej, nawet przy życzliwości, może być szkodliwy. Niestety znane są przypadki zrozpaczonych matek, które w przedszkolu otrzymały niemal neurologiczne lub psychiatryczne rozpoznania z ust nauczycielek.

Zasadą, która jest trudna do realizacji jest nie tylko powściągliwość w definiowaniu jednostki chorobowej ale i dyskrecja. Czasem przekazuje się informację bez uwzględnienia jej konsekwencji. Bywa tak, że z nadużycia dyskrecji powstaje lawina plotek, trudnych do zdementowania. Rodzice dziecka, którzy są skazani na kontakt ze środowiskiem w którym żyją, mają wówczas do pokonania kolejną, obok problemu swego dziecka, barierę.

W poradnictwie można również spotkać się ze skrajnie przeciwnymi postawami tych rodziców, którzy nastawieni na szybką skuteczność korzystają z pomocy wielu specjalistów nie uwzględniając możliwości przetrenowania, oraz braku jednoznacznego wpływu danej terapii na dziecko. Stanowisko poradnictwa jest jednoznaczne. Szanując prawa rodziców do wyboru terapeuty wskazujemy na zasadę korzystania tylko z jednego z danej specjalności.

Współpraca z rodzicami tylko wtedy ma charakter sensownych działań wspierających proces terapeutyczny, gdy rodzice traktowani są w sposób godny a ich rodzicielstwo jest na pierwszym miejscu. Nie chodzi o rywalizację pomiędzy wychowawcza rolą nauczycieli a rodziców, ale o podkreślenie rodzicielskiej odpowiedzialności w procesie udzielania pomocy dziecku. Współpraca może zaistnieć wtedy, gdy rodzice, terapeuci i nauczyciele są gotowi do „dawania", mają do siebie szacunek i angażują się w jasno określone czynności.

Udzielanie pomocy jest zdarzeniem aksjologicznym. Sytuacja pomagania jest nieustannym dokonywaniem wyborów wartości i podejmowaniem decyzji etycznych. Wiąże się to zatem z występowaniem dylematów etycznych, czy też konfliktów wartości. Nauczyciele i specjaliści współpracując ze sobą stają wobec nowych, trudnych wyzwań odnoszących się choćby do tego czy ważniejsza jest decyzja matki, czy ojca, czy powiedzieć prawdę, czy zachować dyskrecję, czy moralizować i pouczać, czy też zachować dystans.

Wybór zachowania zależy od naszych uprzednich /nie zawsze uświadomionych/ założeń metafizycznych, aksjologicznych, antropologicznych. Zależy przede wszystkim od wyboru koncepcji człowieka i z nią związanej koncepcji postępowania opiekuńczo-wychowawczo-terapeutycznego.
Przedszkolowo.pl logo